Miejsca i ludzie

Jan Kossakowski wyróżniony!

14 czerwca 2018 r., podczas LXIX sesji, Rada Warszawy podjęła uchwałę w sprawie przyznania Nagród Miasta Stołecznego Warszawy. Ich wręczenie odbędzie się 31 lipca 2018 r. podczas uroczystej sesji Rady Warszawy na Zamku Królewskim.
Miło nam donieść, że wśród 34 nagrodzonych osób znalazł się mieszkaniec Saskiej Kępy, pan Jan Kazimierz Kossakowski, niestrudzony obrońca pamięci historycznej, szczególnie zasłużony dla kultywowania wydarzeń z września 1939 r.
Jan Kossakowski urodził się 27 kwietnia 1928 r. w Pruszkowie. Jego ojciec, Kazimierz, we wczesnej młodości wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie pracował w fabryce Forda w Detroit. Wrócił do Polski i brał udział w I wojnie światowej, a potem w wojnie 1920 roku i kampanii wrześniowej 1939 r. Matka pana Jana, Maria, pochodziła z rzemieślniczej rodziny z Błonia.
W 1931 r. rodzina Kossakowskich (pan Jan ma o trzy lata starszą siostrę) przeniosła się do Warszawy i zamieszkała w nowo wybudowanym domu przy ulicy Francuskiej 4 na Saskiej Kępie, gdzie pan Jan mieszka do dzisiaj.
Po ukończeniu szkoły powszechnej Jan Kossakowski rozpoczął naukę w stolarskiej szkole zawodowej, będąc jednocześnie słuchaczem tajnych kompletów gimnazjalnych. W roku 1942 rozpoczął działalność w konspiracyjnym harcerstwie. Brał udział w akcjach sabotażowych oraz wywiadowczych, a po wstąpieniu do Narodowej Organizacji Wojskowej był łącznikiem między Śródmieściem a Pragą. Wybuch powstania warszawskiego zastał pana Jana na Pradze; tu przez pierwsze dni służył jako łącznik w punkcie sanitarnym AK przy ul. Grochowskiej.
23 sierpnia 1944 r. został aresztowany i wraz z innymi mężczyznami z Saskiej Kępy przewieziony do obozu przejściowego w Pruszkowie. Po ucieczce z obozu przebywał w Błoniu, gdzie działał jako goniec Rady Głównej Opiekuńczej (RGO). W styczniu 1945 r. wraz z ojcem powrócił na Saską Kępę, gdzie w zniszczonym domu odnalazł matkę. Wkrótce podjął naukę w liceum im. Powstańców Warszawy, w którym zdał maturę. W 1946 r.
rozpoczął studia na Politechnice Warszawskiej, a w 1951 r.
przyjął asystenturę u prof. Kazimierza Drewnowskiego.
W 1952 r. został aresztowany i osadzony w X pawilonie więzienia mokotowskiego przy ulicy Rakowieckiej. Został oskarżony o udział w konspiracyjnej organizacji Ruch Uniwersalistów. Po trzech miesiącach znalazł się w więzieniu przy ulicy Ratuszowej na Pradze (tzw. Toledo), gdzie przebywał w jednej celi ze znanym dzisiaj fotografikiem Tadeuszem Rolke (o czym już niegdyś pisaliśmy). Po roku śledztwa Jan Kossakowski został skazany na 5 lat więzienia za „Usiłowanie zmiany przemocą ustroju Państwa Polskiego”. W tym samym czasie władze Politechniki Warszawskiej zaocznie nadały mu tytuł inżyniera elektryka. Po wyroku został zesłany do kamieniołomów w Piechcinie. W lutym 1954 r., został warunkowo zwolniony. Powrócił do żony Henryki i dwuletniego syna Marka.
Pracował w Instytucie Elektrotechniki w Międzylesiu i w Zakładach Wytwórczych Lamp Elektrycznych im. Róży Luksemburg. Z powodu odmowy wstąpienia do partii został zwolniony i rozpoczął pracę w Biurze Badawczym ds. Jakości, jednostce gospodarczej Stowarzyszenia Elektryków Polskich, gdzie przez ostatnie 20 lat pracy zawodowej pełnił funkcję dyrektora naczelnego.
W latach 1972-1974 przebywał w Wielkiej Brytanii, pracując jako ekspert oświetleniowy, a jednocześnie studiując historię i filologię angielską. Działalność ekspercką kontynuował na misjach ONZ do Jugosławii i Chin w latach 1978-1992.
Podczas stanu wojennego współpracował z Prymasowskim Komitetem Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i Ich Rodzinom z ul. Piwnej w Warszawie. Zajmował się także zatrudnianiem osób represjonowanych i łącznością z komitetami diecezjalnymi. Od roku 2006 sprawuje pieczę nad zbiorem archiwalnym Komitetu Prymasowskiego, którego przekazanie do Archiwum Akt Nowych zainicjował.
Był członkiem założycielem ROAD-u, Unii Demokratycznej i Unii Wolności. W latach 1990-2005 organizował pomoc brytyjskich wolontariuszy. Za swoją aktywność został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego przyznanym przez brytyjską królową. W 1993 r., w wieku 66 lat, przeszedł na emeryturę.
Jest założycielem Fundacji Korpusu Ochotników Specjalistów (kontynuatorki brytyjskiej organizacji dobroczynnej British Executive Service Overseas), w której prowadzi misję „Ocalmy od zapomnienia”. Zajmuje się m.in. historią Saskiej Kępy. Co roku w okolicach wrześniowej rocznicy kapitulacji Warszawy w roku 1939 organizuje spotkania w miejscu dawnej barykady na ul. Francuskiej, której Niemcom nigdy nie udało się zdobyć. Wydaje monografie i prace historyczne. Inicjował m.in. wystawę poświęconą gen. Stanisławowi Sosabowskiemu, która stanęła najpierw obok urzędu dzielnicy Praga-Południe, a później wędrowała po południowopraskich szkołach. (ao)

Odpowiedz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *